Þurr og rök eldun:

Eldunaraðferðum á lambi má í meginatriðum skipta í tvo flokka, ,,þurra” eldun, þar sem ekki er notaður vökvi (en hins vegar gjarna olía eða önnur feiti) og hentar best fyrir meyra eða tiltölulega meyra bita, og ,,raka” eldun, þar sem kjötið er umlukið vökva eða gufu og hentar best fyrir bita sem eru ekki eins meyrir. Til ,,þurru” eldunaraðferðanna teljast ofnsteiking, pönnusteiking, grillsteiking (á útigrilli og í ofni) og djúpsteiking. Helstu ,,röku” eldunaraðferðirnar eru gufusteiking, suða og gufusuða, en síðastnefnda aðferðin er þó ekki mikið notuð á lambakjöt.

Val á matreiðsluaðferð fer m.a. eftir því hve meyrt lambakjötið er upphaflega, hve magurt það er, hvaðan af lambinu það kemur og svo auðvitað stærð og þykkt bitans.

Þurr hiti:

Ofnsteiking – kjötið er steikt í heitum ofni í opnu steikarfati. Yfirleitt er um fremur stór stykki að ræða.

Ofngrillsteiking – kjötið er steikt við beinan hita undir grillristinni í ofninum, eða á snúningsteini í ofninum. Fyrri aðferðin hentar við þunna, meyra bita, hin síðari fyrir stærri steikur.

Útigrillsteiking við beinan hita – kjötið er steikt á grillrist eða snúningsteini yfir kolaglóð eða gasloga. Hentar best fyrir fremur þunna, meyra bita.

Útigrillsteiking við óbeinan hita – kjötið er steikt á grillrist til hliðar við logana eða álbakki hafður undir því. Grillið er haft lokað. Hentar best fyrir stór eða þykk stykki, ekki síst ef töluvert er af fitu á þeim.

Grillpönnusteiking – kjötið er steikt á heitri grillpönnu (með riffluðum botni) eða þykkbotna pönnu og allri fitu hellt af jafnóðum og hún bráðnar. Þessi aðferð hentar best fyrir fremur meyrar sneiðar.

Pönnusteiking – steiking á pönnu í fremur lítilli fitu, ýmist við góðan hita eða fremur vægan. Hentar best fyrir þunnt skornar sneiðar af meyru kjöti.

Veltisteiking – steiking í heitri wokpönnu. Kjötið er steikt í dálítilli olíu við háan hita og hrært stöðugt á meðan. Hentar best fyrir meyrt kjöt, skorið í mjóar ræmur eða litla bita.

Djúpsteiking – kjötinu er sökkt í sjóðheita feiti og það eldað við háan hita. Ekki er gert mikið af því að djúpsteikja lambakjöt en aðferðin hentar best fyrir mjóar ræmur eða bollur úr hakki.

Rakur hiti:

Suða – kjötið er skorið í stóra eða litla bita, með beini eða án, og soðið við vægan hita uns það er meyrt, annaðhvort í miklum vökva (kjötsúpa) eða í minni vökva, gjarna ásamt miklu grænmeti (pottréttir). Suða hentar vel fyrir t.d. kjöt af bóg og bita sem innihalda mikið af bindivef. Heil kjötstykki á borð við læri eru sjaldan soðin (nema auðvitað hangilæri).

Gufusteiking – kjötið er fyrst brúnað í feiti og síðan soðið/gufusoðið í litlum vökva í lokuðum potti eða í ofninum, gjarna með grænmeti. Hentar bæði fyrir stór kjötstykki og minni bita, einkum ef kjötið inniheldur mikið af bindivef (t.d. skankar).