Vöðvarnir ofan á og undir hryggnum eru meyrasta kjötið á lambinu. Hryggurinn er ýmist eldaður heill með beini eða úrbeinaður, skorinn í stykki eða sneiðar, og einnig eru skornar af honum ýmsar beinlausar sneiðar og bitar. Íslenskur lambahryggur er sagaður úr miðjum hrygg og er dálítið misjafnt hve mikið er tekið með af framhryggnum. Erlendis er lambahryggur sjaldan notaður heill, heldur er honum skipt í tvö eða fleiri stykki og er hryggurinn þá iðulega sagaður eftir endilöngu (rack). Best er að sem minnst af slaginu fylgi hryggnum. Stundum eru slögin skorin frá rifbeinunum en beinin hins vegar ekki söguð burt, heldur eru hreinsaðir rifjaendarnir látnir standa út úr hryggnum eins og árar á galeiðu.

Lambahryggur er gjarnan ofnsteiktur með beini, ýmist heill eða klofinn eftir endilöngu, en einnig úrbeinaður og þá e.t.v. fylltur. Stundum er hryggvöðvinn líka skorinn af og seldur sér og lundirnar einnig. Lambahrygg má grilla en það er þó vandasamt vegna þess hve mikil yfirborðsfitan ofan á honum er, nema ef grillað er við óbeinan hita, þá þarf ekki að hafa áhyggjur af að kvikni í fitunni.

Hefðbundinn íslenskur lambahryggur er steiktur alveg í gegn en nú kjósa margir mun skemmri steikingartíma og vilja hafa kjötið bleikt í miðju og jafnvel rautt. Gott er að stinga í hann til að athuga hvað steikingunni líði. Ef safinn sem sprettur upp á yfirborðið er rauður er kjötið lítið steikt, ef bleikur litur sést er hryggurinn meðalsteiktur og gegnsteiktur ef safinn er tær eða ef lítill sem enginn safi kemur.
Reikna má með að meðalstór lambahryggur dugi fyrir 4-5.